اختلال بدشکلی بدن

بیماران مبتلا به اختلال بدشکلی بدن (body dysmorphic disorder) اشتغال ذهنی با نقص تخیلی در ظاهر یا چهره خود دارند و این اشتغال ذهنی سبب ناراحتی بالینی چشمگیر یا تخریب حوزه های عملکردی مهم بیمار می شود. از جمله دیگر اشتغالات ذهنی متداول این افراد میتوان به شکل و اندازه کلی بدن یا ظاهر بینی، چشم ها، دهان، دندانها یا سر اشاره کرد.  در صورتیکه ناهنجاری جسمانی مختصری وجود داشته باشد، نگرانی بیمار در مورد آن افراطی و عذاب آور است.

در یک مطالعه مشخص شد که وقتی بیماران مبتلا به اختلالات بد شکلی بدن برای مشاوره به متخصصان بهداشت روانی مراجعه می کنند، اغلب بر احساسات افسردگی، هراسها، و وسواسهای فکری و عملی خود تاکید میکنند، اما به اشتغالات ذهنی ای که در مورد بدنشان دارند اشاره ای نمی کنند (ویل و همکاران، 1996).

همه گیر شناسی

اختلال بد شکلی بدن به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است زیرا این بیماران بیشتر به متخصصین پوست، داخلی یا جراحان پلاستیک مراجعه میکنند تا روان پزشکان.

داده های موجود حاکی از آن است که شایعترین سن شروع بین 15 و 30 سالگی است و زنان تا حدودی بیش از مردان گرفتار می شوند. همچنین بیماران مبتلا مجرد هستند

همزمانی بیماری

اختلال افسردگی اساسی، اختلال اضطرابی، اختلال روان پریشانه.

سبب شناسی

در الگوهای روان پویشی اختلال بدشکلی بدن بازتابی از جابجایی تعارض جنسی یا هیجانی با بخش نامربوطی از بدن تلقی می شود. چنین ارتباطی از طریق مکانیسمهای دفاعی واپس زنی، تجزیه، تحریف، نمادسازی و فرافکنی صورت میگیرد.

 درمان

درمان اختلال بدشکلی بدن از طریق روشهای جراحی، درماتولوژیک، دندانپزشکی و سایر روشهای طبی به منظور رفع نقصهای ادعایی تقریباً بدون استثناء ناموفق است. حجم بیشتری از داده ها حاکی از آن است که داروهای مختص سروتونین مثل کلومی پرامین و فلوکستین حداقل در 50% بیماران در کاهش علایم موثر هستند.

درمان شناختی رفتاری (CBT) رویکردی نویدبخش به نظر می رسد که معمولاً با ارائه اطلاعات اساسی در خصوص روان شناسی ظاهر جسمانی، مفهوم تصویر بدنی و بروز و شکل گیری اختلال بدشکلی بدن (BDD) آغاز می شود.

منابع:

خلاصه روانپزشکی کاپلان، ترجمه دکتر فرزین رضاعی، نشر ارجمند.

روان شناسی مرضی و مشکل رفتار غیر انطباقی، ساراسون و ساراسون، ترجمه بهمن نجاریان و همکاران، نشر رشد.

/ 0 نظر / 35 بازدید